Η Ελένη Ζαρούλια και τα Όρια της Πολιτικής Ευθύνης

Της Αιμιλίας Κουστουμπέκη*

Η απόφαση να οδηγηθεί στη φυλακή το 2026 μια γυναίκα που επί δεκαετίες στάθηκε αλύγιστη δίπλα στον σύζυγό της, υπερβαίνει τα όρια μιας ψυχρής νομικής κρίσης. Στην περίπτωση της Ελένης Ζαρούλια, η διαδικασία αυτή αγγίζει τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και αποδεικνύει ότι ο κύκλος των σκοπιμοτήτων παραμένει ανοιχτός. Δεν πρόκειται για μια μεμονωμένη δικαστική εξέλιξη, αλλά για τη συνέχεια της ίδιας σκληρής πραγματικότητας που βίωσαν, με βαρύ προσωπικό τίμημα, τα στελέχη και οι βουλευτές της παράταξης.

Δεκέμβριος 2020 – Κείμενα πίσω από τα σίδερα

Είμαι στην φυλακή μίας ψευτοδημοκρατίας για τις Ιδέες μου γιατί αγωνίστηκα ενάντια σε μία αντεθνική και αντιδημοκρατική τυραννία. Ναι αντιδημοκρατική! Και για όποιον αμφιβάλλει ας ανοίξει την τηλεόρασή του την ώρα του δελτίου των ειδήσεων για να… απολαύσει μια χοντροκομμένη και φρικαλέα ολοκληρωτική προπαγάνδα υπέρ του συστήματος. Έχουν το θράσος κάποιοι να βγαίνουν δημόσια και με περισσή προπέτεια να λένε ότι δεν είμαστε φυλακή για τις Ιδέες μας και την ίδια στιγμή αυτοδιαψεύδονται κατηγορώντας ο ένας τον άλλον για το σε ποιον ανήκει ο άθλος που έβαλαν την Χρυσή Αυγή στην φυλακή. Μόνοι τους κυνικά ομολογούν ότι η δίωξή μας είναι πέρα για πέρα ΠΟΛΙΤΙΚΗ! Και για τον τελευταίο καλόπιστο που αμφιβάλλει αρκεί η “αντιφασιστική φιέστα” στο Εφετείο και τα χειροκροτήματα σε μία απόφαση υποτίθεται δικαστική και όχι πολιτική.

Η δίκη της Χρυσής Αυγής και η ΠΟΛΙΤΙΚΗ παρουσία της Λεπενιώτη μαζί με τον Τσίπρα στον Άρειο Πάγο

Ούτε ένας δημοσιογράφος από αυτούς που δηλώνουν πατριώτες και δεξιοί δεν είπε και δεν έγραψε λέξη… Η δίκη της Χρυσής Αυγής, η οποία κράτησε σχεδόν έξι χρόνια, δεν ήταν η οποιαδήποτε δίκη.  Δικαζόντουσαν ΟΛΟΙ οι βουλευτές ενός κοινοβουλευτικού κόμματος. Από το αποτέλεσμα της θα διαμορφωνόταν η πολιτική ζωή της χώρας.  Από την πρώτη ημέρα στον ανακριτή, μέχρι την απόφαση οι δικαστές μας έλεγαν ότι δεν κρίνουν την υπόθεση πολιτικά. Έλεγαν την αλήθεια; Οι εξελίξεις δεν δείχνουν ότι ήσαν ειλικρινείς.

Η καταδίκη μας και οι «πατριωτικές» δυνάμεις

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το πρώτο βιβλίο(από τα 12), που έγραψα στην φυλακή Δομοκού. Μη τα αναζητείστε! Όλα τα “πατριωτικά” βιβλιοπωλεία δεν τα έχουν γιατί η Χρυσή Αυγή για όλους αυτούς είναι εχθρός γιατί επέτυχε εκεί που αυτοί συστηματικά αποτυγχάνουν και θα αποτυγχάνουν. Πρώτες ημέρες στις φυλακές Δομοκού και αποφασίζω να συνεχίσω τον αγώνα με το μοναδικό όπλο που έχω την γραφίδα μου. Πριν σας παραθέσω το εν λόγω απόσπασμα να σας θυμίσω ότι οι λεγόμενες “πατριωτικές” δυνάμεις δεν συμπαραστάθηκαν στις διώξεις μας.

Ένα πρόσφατο γεγονός δείχνει και πάλι την μεγάλη τους εμπάθεια. Στον Άρειο Πάγο μαζί με τον Τσίπρα πήγε να καταθέσει την ιδρυτική διακήρυξη η δικαστής που μας καταδίκασε και δεν βρέθηκε καμία πατριωτική φωνή να διαμαρτυρηθεί. Έστω ένας “δημοκράτης” να πει “βάλατε μία κομμουνίστρια να δικάσει τους εθνικιστές;” Η εμπάθεια των “πατριωτών” της πεντάρας παραμένει αμείωτη.

Συμπεράσματα από τις φυλακές της Δημοκρατίας

Ανατρέχοντας στα τελευταία, τουλάχιστον, 13 χρόνια διαπιστώνει κανείς πως είναι ένα μεγάλο ψέμα το ότι η δημοκρατία «δεν εκδικείται». Όχι μόνο «εκδικείται», αλλά εξοντώνει κυριολεκτικά ηθικά, πολιτικά και βιολογικά όσους θεωρεί επικίνδυνους για το διεφθαρμένο καθεστώς, που με θράσος αποκαλούν «δημοκρατία». Έχει σημασία να τονισθεί ότι ενώ σαπίζαμε σε ένα κάτεργο, οι πρώην Χρυσαυγίτες, που στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ Χρυσαυγίτες, μαζί με τους «εθνικοπατριώτες», από πρώην νεοδημοκράτες μέχρι αποτυχημένους πολιτευτές του Βελόπουλου και του Καρατζαφέρη, συνέχιζαν κανονικά να συκοφαντούν και να υβρίζουν. Εάν σε κάτι η Αριστερά πράγματι υπερέχει της λεγόμενης Δεξιάς (όπου ποτέ δεν ανήκε η Χρυσή Αυγή), ή εάν θέλετε γενικά του αντικομμουνιστικού στρατοπέδου, είναι η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ. Αντίθετα, οι «εθνικόφρονες» χαίρονται για την δυστυχία του ανταγωνιστή ομοϊδεάτη τους. Δυστυχώς ο διχασμός ήταν πάντα χαρακτηριστικό της Ελληνικής Φυλής. Ένα «βαρίδι» ήμασταν για κάποιους και στην φυλακή και στην Εντατική.

Θυμήθηκαν να μας συμπαρασταθούν μετά από … 13 χρόνια (!) κάποιοι «πατριώτες»

Οι «εθνικόφρονες» χαίρονταν για την δυστυχία του «ανταγωνιστή» τους, της Χρυσής Αυγής. Ένα «βαρίδι» ήμασταν για αυτούς. Η φυλάκισή μας τους έκανε να νιώσουν ανακούφιση γιατί γλίτωσαν από την Χρυσή Αυγή και τον Μιχαλολιάκο. Μας έβαλαν στην φυλακή.

Όσοι μας αγαπούσαν ήταν σίγουρα δίπλα μας με την σκέψη τους και την ψυχή τους. Απόλυτη σιωπή από τα «πατριωτικά» ΜΜΕ, τα οποία μας είχαν λιντσάρει κυριολεκτικά. Και μετά από όλα μας λένε ότι η δημοκρατία «δεν εκδικείται». Όχι ΜΟΝΟ «εκδικείται», αλλά εξοντώνει κυριολεκτικά ηθικά, πολιτικά και βιολογικά όσους θεωρεί επικίνδυνους για το διεφθαρμένο καθεστώς, που με θράσος αποκαλούν «δημοκρατία», αλλά μόνο δημοκρατία δεν είναι.

Την περίοδο της φυλακής, κάποιοι πρώην Χρυσαυγίτες, που στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ Χρυσαυγίτες, μαζί με τους «εθνικοπατριώτες» (πρώην νεοδημοκράτες μέχρι αποτυχημένοι πολιτευτές του Βελόπουλου και του Καρατζαφέρη), συνέχιζαν κανονικά να μας συκοφαντούν, να μας υβρίζουν.

Δεν ξεχνάμε τον ύπουλο πόλεμο εναντίον του Κινήματος το 2019

Πολλοί σήμερα πιστεύουν ότι οι αγωνιστές της Χρυσής Αυγής προσχώρησαν στο Α ή Β κόμμα, το οποίο μάλιστα παρουσιάζουν τα ΜΜΕ του Συστήματος με δόλο και σκοπιμότητα ως «διαδόχους της… Χρυσής Αυγής» και αυτούς που φύγανε από την Χρυσή Αυγή σαν… Χρυσαυγίτες! Η ηττοπάθεια καλλιεργήθηκε με πολλά μέσα και πριν τις εκλογές και μετά τις εκλογές. Αυτό, παρόλο που η Χρυσή Αυγή στις δημοσκοπήσεις του Μαρτίου του 2019 είχε 9% και οι θετικές γνώμες για τον Ν. Μιχαλολιάκο έφθαναν το 12%. Όμως, τα ξέχασαν όλα τον Ιούλιο του 2019 με το 2,93% όταν με απαγορεύσεις και καλπονοθεία μας άφησαν έξω από την βουλή. 

Είναι γεγονός ότι όλο το πολιτικό σύστημα αγωνίστηκε με λύσσα να μας αφήσει εκτός βουλής, αλλά μαζί με αυτούς ήταν και οι κάποιοι βουλευτές και πολιτευτές, που σήκωσαν κυριολεκτικά λευκή σημαία, δεν έκαναν προεκλογικό αγώνα ίσως γιατί ήθελαν να κτυπήσουν την ηγεσία της Χρυσής Αυγής σαν αποτυχημένη, ίσως γιατί είχαν πουληθεί στην Νέα Δημοκρατία, ίσως…